തലമുറകളായി കൈമാറിവന്നത്
ഇതൊരു ബിസിനസ്സായി തുടങ്ങിയതല്ല. എന്റെ അച്ചമ്മയിലാണ് ഇതിന്റെയെല്ലാം തുടക്കം.
1940-കളിൽ, വെറും പതിമൂന്നാം വയസ്സിലായിരുന്നു എന്റെ അച്ചമ്മ (അച്ഛന്റെ അമ്മ) കീർത്തി വീട്ടിൽ ജാനകിയമ്മയുടെ വിവാഹം. പാലക്കാട് ലക്കിടിയിൽനിന്ന് വടക്കന്തറയിലേക്ക് പടിയിറങ്ങിയെങ്കിലും, അച്ചമ്മയുടെ മനസ്സും ചിന്തകളും എപ്പോഴും ആ നാട്ടിൻപുറത്തെ പാടശേഖരങ്ങളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. വെറുതെയിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന പ്രകൃതമായിരുന്നില്ല അച്ചമ്മയ്ക്ക്. പതിറ്റാണ്ടുകളോളം വടക്കന്തറയ്ക്കും ലക്കിടിക്കുമിടയിൽ നിരന്തരം യാത്ര ചെയ്തു. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലത്ത് പാടത്തെ വരമ്പുകളിലൂടെ നടന്ന്, കൃഷിയുടെ മേൽനോട്ടം അച്ചമ്മ നേരിട്ടു വഹിച്ചു.
അതൊരു ലളിതമായ കാലമായിരുന്നു. ട്രാക്ടറുകളോ രാസവളങ്ങളുടെ ചാക്കുകളോ കുറുക്കുവഴികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാളവണ്ടികളും നല്ല കാലവർഷവും ജൈവവളവും പിന്നെ ഒടുങ്ങാത്ത കഠിനാധ്വാനവും മാത്രം. ആ പാടങ്ങളിൽനിന്നു വിളഞ്ഞ അരിയാണ് തലമുറകളോളം ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടുകുടുംബത്തെ പോറ്റിയത്. 1990-കളുടെ അവസാനത്തോടെ, പെട്ടെന്ന് വിളവെടുക്കാൻ മറ്റു കൃഷിക്കാരെല്ലാം രാസവളങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോഴും, എന്റെ അച്ചമ്മ അതിനു തയ്യാറായില്ല.
"കൃത്രിമ വളങ്ങൾ വേണ്ട; ജീവൻ നൽകാൻ നിളയുടെ തെളിനീരും, മണ്ണിന്റെ കരുത്തും, പിന്നെ ഒരിറ്റ് വിയർപ്പും മതി." അതായിരുന്നു അച്ചമ്മയുടെ ശൈലി.
കുട്ടിക്കാലത്ത്, വയൽവരമ്പുകളിലെ നീർച്ചാലുകൾക്കരികിലിരുന്ന് നനഞ്ഞ മണ്ണ് കൈയിലെടുത്ത് അതിന്റെ ഗന്ധവും പശിമയും അച്ചമ്മ പരിശോധിക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കുമായിരുന്നു. ആ കൈകൾ വിളമ്പിയ ഭക്ഷണത്തിന് ശുദ്ധവും സമ്പന്നവുമായ ഒരു രുചിയുണ്ടായിരുന്നു, അത് കടകളിൽനിന്ന് വാങ്ങുന്ന ധാന്യങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല. ആ ഓർമ്മ എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ട്.
ഇന്ത്യൻ എയർഫോഴ്സിൽ ഇരുപതു വർഷത്തെ സേവനത്തിനു ശേഷം, ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിൽനിന്ന് വിരമിച്ചാണ് ഞാൻ ഒറ്റപ്പാലത്തേക്ക് മടങ്ങിയത്. അച്ചമ്മയുടെ ആ ഭൂമി ഏറ്റെടുക്കുന്നതും, ബന്ധുക്കളിൽനിന്ന് ബാക്കി ഓഹരികൾ വാങ്ങുന്നതുമായിരുന്നു എനിക്ക് ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്ന ഏറ്റവും ശരിയായ കാര്യം.
എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം വളരെ കഠിനമായിരുന്നു. പാട്ടകൃഷിക്കാർ വർഷങ്ങളോളം ഉപയോഗിച്ച രാസവളങ്ങൾ മണ്ണിന്റെ ജീവൻ പൂർണ്ണമായും കെടുത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. മണ്ണ് കല്ലിച്ച്, ചാരനിറം പൂണ്ട് നിർജ്ജീവമായി കിടന്നു. എന്റെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു കൃഷികൾ കനത്ത പരാജയമായിരുന്നു. വിളകൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങി, നെന്മണികൾ കുറഞ്ഞു, ഓരോ വിളവെടുപ്പും കനത്ത സാമ്പത്തിക നഷ്ടത്തിലാണ് അവസാനിച്ചത്. പരമ്പരാഗത കാർഷിക യുക്തി അനുസരിച്ച്, ഭൂമി പാട്ടത്തിന് കൊടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു പ്രായോഗികമായ തീരുമാനം. എന്നാൽ സൈന്യത്തിൽ രണ്ടു പതിറ്റാണ്ട് ചിലവഴിച്ച ഒരാൾക്ക്, പ്രതിസന്ധികൾ വരുമ്പോൾ അത്ര പെട്ടെന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞോടാൻ കഴിയില്ലല്ലോ.
"നല്ല നെല്ല് വിളയാൻ സമയമെടുക്കും. ആരോഗ്യമുള്ള മണ്ണിനെ പെട്ടെന്ന് നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയില്ല."
ഞാൻ അച്ചമ്മ പണ്ട് ചെയ്തിരുന്ന രീതികളിലേക്ക് തന്നെ നേരിട്ട് മടങ്ങി. മരങ്ങളുടെ ചുവട്ടിൽ വലിയ വീപ്പകൾ വെച്ച് ഞാൻ ജീവാമൃതവും പഞ്ചഗവ്യവും തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങി. നാടൻ പശുവിന്റെ ചാണകം, ഗോമൂത്രം, ശർക്കര, പയറുപൊടി എന്നിവ ദിവസത്തിൽ രണ്ടുതവണ കൈകൊണ്ട് ഇളക്കി യോജിപ്പിച്ചു. കുറച്ചു സമയമെടുത്തു, പക്ഷേ ആ ഭൂമി പതുക്കെ ഉണർന്നു. മണ്ണിരകൾ തിരിച്ചുവന്നു. കല്ലിച്ച മണ്ണ് അലിഞ്ഞ് കറുത്ത ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണായി മാറി. തവളകളും തുമ്പികളും നീർച്ചാലുകളിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി, വിളകളിൽ പ്രകൃതിദത്തമായ തിളക്കമുള്ള പച്ചപ്പ് വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
ഇന്ന്, അതിരാവിലെ പാടത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോഴും, ജീവനുള്ള ആ ശുദ്ധമായ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം ശ്വസിക്കുമ്പോഴുമാണ് ഞാൻ എന്റെ അച്ചമ്മയുടെ ഓർമ്മകളെ ആദരിക്കുന്നത്. കീർത്തി ഓർഗാനിക്സ് എന്നത് വലിയ വാണിജ്യ ലാഭത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതല്ല. ആ പാടശേഖരങ്ങളെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താനും, അച്ചമ്മ ഞങ്ങളെ ഊട്ടിയ അതേ ശുദ്ധമായ, രാസവസ്തുക്കളില്ലാത്ത അരി നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ തീൻമേശയിൽ എത്തിക്കാനുമുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഒരു എളിയ ശ്രമം മാത്രമാണ്.